Hayâtı
1884 yılında, İstanbul’da dünyâya gelen Fâzıl Ahmet Aykaç, Mutasarrıf Mehmed Cemâl Bey’in oğludur.
İlköğrenimini, Nümûne-i Terakki Mektebi’nde yapmış ve Gümüşhane Rüştiyesi ile Musul idâdîsi’ni bitirmiştir. İstanbul’da, Fransız Lisesi’nden mezun olduktan sonra, Paris Siyasî İlimler Fakültesi’ne kaydolmuş, bu okula mektupla devam ederek tamamlamıştır.
Fecr-i Âti edebî topluluğunun üyelerindendi. 1908 yılından sonra, çeşitli dergi ve gazetelerde, türlü konularda makaleler ve mizahî yazılar yazmıştır. Tanin gazetesinde neşrettiği mizahî şiirleri, onu mizah edebiyatımızın ustaları arasına katmıştır.
Şiirlerinde Dîvan şâirlerinin üslûp ve tekniğinden faydalanmış, özel olarak Arapça ve Farsça öğrenmiştir. Fransızca, Türk edebiyatı ve pedagoji öğretmenliği ile, Elâzığ milletvekilliği yapmıştır. (1927 – 1938)
II. Meşrutiyet döneminden itibaren, mizah anlayışımızın, batılı tarzda değişimine olan katkıları, onun, edebiyat tarihimizdeki yerini ve önemini arttırmıştır.
Özellikle, başka sanatkârların eserleri etrafında verdiği taklit örnekleriyle, bu sahada yol açması, müstehcen sözlerden uzak, ince ve zarif fikirlere dayalı, mizah anlayışını temsil etmesi, onun mizah edebiyatımızdaki yerini sağlamlaştıran en önemli hususiyetidir.
Mizah sahasında önemli değişmelere imza atmasına rağmen, bu zamana kadar, hak ettiği ilgiyi görememiştir.
Fâzıl Ahmet Aykaç, 1967 yılında, İstanbul’da vefât etmiştir.
Eserleri
Dîvançe-i Fâzıl (1913, şiirler),
Harman Sonu (1919, şiirler),
Kırpıntı (1924),
Şeytan Diyor Ki (1927, sohbet, makale vs.),
Tarih Dersi (1928).