Sitemdeki İlgili Eserleri
Hayâtı
1882 yılında, İstanbul – Vefa’da dünyâya gelen Şemseddîn Ziyâ Bey, Mahmud Celaleddin Paşa‘nın oğludur.
Babasını ısrarı ile, keman çalarak müzik çalışmalarına başladı. Bir süre uğraşmasına rağmen başarı elde edemedi.
Fatma İsmet Hanım’la evlendikten sonra, eşinin teşviki ile, Tanbûrî Cemil Bey‘den tanbur ve kemençe dersleri aldı ve bestekârlık denemeleri yaptı. Eserlerini notaya, müzisyen olan ikinci eşi, Fatma İsmet Hanım alırdı.
Sanatkâr kişiliğinin gelişmesinde, babasının bir akademi niteliğindeki konağına devam eden sanat ve edebiyat adamlarının büyük etkisi olmuştur. Babasının ölümünden sonra müzik çalışmalarını yoğunlaştırıldı.
Yakışıklı, kültürlü, terbiyeli, sanatkâr ruhlu ve biraz içe dönük yaratılışlı bir kimse olan sanatkâr, aynı zamanda şâirdi. Eserlerinin çoğunun sözlerini de kendisi yazmıştır.
Az yaşadı, az eser verdi. “Bir bestekâr olarak, Rahmi Bey ve Lemi Atlı‘yı andıran taraflarıyla; ağır, hafif, güzel ve içli şarkılar besteledi.
Eserleri, ölümünden sonra zevcesi İsmet Hanım tarafından bir araya getirilerek bastırılmıştır. En olgun döneminde, Türk müziğinin tüm sazlarını çalacak düzeye erişmiş olmakla birlikte, saz ustalığından çok besteciliğiyle ünlenmiştir.
Şemseddîn Ziyâ Bey’in eserlerine, neşeden çok, hüzün egemendir.