
Eserin Künyesi
Bestecisi: Prof. Dr. Alaeddin Yavaşca
Güfte şâiri: Faruk Nafiz Çamlıbel
Makâmı: Hicâz makâmı
Usûlü: Düyek usûlü
Formu: Şarkı formu
Sözleri
Artık bu solan bahçede bülbüllere yer yok
Bir yer ki sevenler sevilenlerden eser yok
Bezminde kadeh kırdığımız sevgililer yok
Bir yer ki sevenler sevilenlerden eser yok
Hikâyesi

Faruk Nafiz Çamlıbel, iki çocuğunun annesi Azize Hanım hastalanınca, tanıdığı olan kadın doğum doktoru Alaeddin Yavaşca’ya danışır. Yavaşca, şâir ile eşini, kendisinden daha tecrübeli olan hocasına götürür ve o doktor da, kanser teşhisini koyar. Alâeddin’nin dilinden olay şöyledir:
“-Faruk Nafiz Çamlıbel’i bilirsiniz. Gelmiş geçmiş şâirlerin en büyüklerinden biridir Çamlıbel. Çok iyi, sevdiğim bir dostumdu o benim. Yaşı elbette benden ileriydi ama, saygı dolu bir ahbaplık vardı aramızda.
Bir gün muayenehaneme geldi. O zamanların çok meşhûr ve yanına varmayı bırakın, randevu almak için bile ter dökülen bir genel cerrah hocamız vardı.
Eşinin rahatsız olduğunu söyledi. O cerrah hocamıza göstermemiz için yardım talep etti. Hocayı iyi tanıyordum. Aradım, söyledim yanına çağırdı bizi.
Hanımefendiyi muayene etti. Sonra beni yanına çağırdı ve teşhisini söyledi: “Alâeddin kardeşim, durum fenâ. Göğüsten başlamış tüm koltuk altını sarmış kanser.
Mutlaka vücûdun başka yerlerinde de metastaz yapmıştır. Bu hastayı hiçbir şekilde ameliyat etmek istemem. Hekim olarak yapacağımız ilaçlar verip ömrünün son demlerini mümkün olduğunca ağrısız geçirmesini sağlamaktan ibârettir.”
Ben yıkıldım duyunca. Nasıl söyleyeceğim ki bunu Faruk Nafiz Beye. Eşinin üzerine titreyen, ona delice sevdâlı bir adam. Kırılgan, duygulu, şâir bir adam. Nasıl derim, nasıl söylerim? Ben o dev şâirin koluna girip; “Gel biraz yürüyelim üstat” dedim. Bin dereden bin su getirir gibi anlatabildim acı tabloyu ona. Hiçbir şey söylemedi. Çıt bile çıkarmadı gitti.
Yıkıldı ama bir süre sonra hanımefendi vefât edince geldi esas yıkımı… Haftalar sonra yine geldi bana. Omuzları, avurtları çökmüş, gözleri kan çanağı bir hâlde. Cebinden katlanmış bir kâğıt çıkartıp açtı, uzattı. “Bunu yazdım. Bestelersen sevinirim” dedi ve yine çıktı gitti.”

