
Sitemdeki İlgili Eserler
Hayâtı
Neyzen Yusuf Paşa’nın torunu olan Reşat Erer, 1890 yılında İstanbul’da dünyâya gelmiştir. Çocukluğu, dedesinin konağında, o dönemin ünlü müzik ustalarının katıldığı toplantılarda icrâ edilen müziği dinleyerek geçmiştir.
Bu kulak terbiyesi ve âilesinden intikâl eden yetenekle, müzik çalışmalarına erken yaşlarında başlamıştır. Torunun istidadını sezen dedesi Yusuf Paşa, ona iyi bir keman hediye etmiştir.
Keman öğreniminde, belli bir hocası yoktu. O yılların tanınmış ustalarından almış olduğu teknik bilgiler ayrı tutulursa, sanatını, kendi gayreti ile geliştirmiştir. Daha delikanlılık yıllarında, sanattan anlayan çevrelerce; aranan, zevkle dinlenen, sevilen bir keman sanatkârı olmuştur.
Tanburi Cemil Bey‘le yakın dostluk ilişkisi içinde, bu dâhî sanatkârın uslûb ve icrâsındaki özelliğini içine sindirmeye ve onun gibi çalmaya gayret etmiştir.
Elde bulunan taksîm plakları ile, bâzı ses sanatkârlarına refâkat ettiği plaklar incelenecek olursa, Cemil Bey’in tavır ve uslûbundan pek çok renkleri bulmak mümkün olur. Reşat Erer’in çalışında, bugünkü keman icrâsı anlayışına pek uymayan ve Cemil Bey’in kemençesinden bol bol izler vardır.
Ruşen Ferit Kam ve Zühdü Bardakoğlu’nun verdiği bilgilere göre, zamanının en iyi keman çalanlarındandı. Özellikle; şehnâz ve hicâzkâr makamlarından parlak taksimler yaparmış.

Ankara Radyosu hizmete girdikten sonra, her hafta başı İstanbul’dan gelerek çalışmalara katılırmış. Batı keman tekniğini, Türk müziğine ustalıkla uygulamıştır.
Reşat Erer, yetişkin ve seçkin bir sanatkâr olarak, Dârülelhân’ın kurucuları arasına katılmış; “Tasnif ve Tertip Heyeti”nde çalışarak yıllarca bu öğretim kuruluşuna hizmet etmiştir.
Türkiye Cumhuriyeti kurulduktan sonra, rahmetli Atatürk‘ün dâveti üzerine, Udi Nevres Bey‘le Ankara’ya gelerek, Cumhurbaşkanlığı özel kaleminde görev almıştır. Bir süre sonra, Atatürk’ten izin alan bu iki sanatkâr, İstanbul’a geri dönmüştür. Serbest müzik hayâtı olmamış, gazinolarda çalışmamıştır.
Kelebek gözlüklü, orta boylu, herkese karşı mesafeli, çok esprili, çekingen ve terbiyeli bir kimse olan Reşat Erer, içkiye düşkünlüğü ile tanınmıştır. Ankara Radyosu’nda çalıştığı yıllarda, boğaz kanserine yakalanmış ve bu hastalıktan 17 Aralık 1940 târihinde İstanbul’da vefât etmiştir.
Kemanının “Amati” etiketli olduğunu, kendisi ile birlikte gömülmesini vasiyet ettiğini, bu vasiyetinin yerine getirilip getirilmediğinin bilinmediğini Rûşen Kam‘dan işitmiştim.
Bestekâr olarak, günümüze beş şarkısı gelebilmiştir. Bunların içinde “Aşkın ile ey nevcivân” güfteli şarkısı en tanınmış olanıdır.
Reşat Erer, bir bestekâr olmaktan çok, Türk sanat müziği’nin en iyi keman icrâcılarından biri olarak iz bırakmıştır.